Εβαλα αλάτι και μελαφιξ και φαίνονται καλλίτερα. Η ουρά του Τσικολιλίκου καθάρισε σχεδόν τελείως (κάτι ελάχιστα έχει τωρα). Κολυμπά πιο γρήγορα και σηκώνει το ραχιαίο πτερύγιο. Κάποια στιγμή, μετά το μελαφίξ είχε βγάλει στο σώμα πάνω στα λέπια μικροσκοπικες κόκκινες κουκίδες. (Οχι πληγες) αλλά κι αυτες έφυγαν.
Το Καραμελάκι έχει ακόμη στίγματα στην ουρά, αλλά δεν είναι κόκκοι, αλλά μακρουλά άσπρα σημάδια. Προσπαθεί να ξεθαρέψει και να κολυμπησει μακριά από το χώρο που κρύβεται, αλλά όταν δεί κοντά του τα 3 θηρία..... ξαναγυρίζει στη γωνιά του. Τα μεγάλα ψάρια το αγνοούν. Το μικρο όμως ακόμη τα φοβάται....
Ο λόγος που έγινε όλη αυτή η καταστροφή πάντως, ήταν για να πάρει το 12λιτρο ενυδρεικάκι (εκεί που είχα το Καραμελάκι), ένας γόνος που μεγάλωνε για 20 ημέρες σε ένα πλαστικό κουβαδάκι. Ημουν βέβαιη ότι είχα αποκτήσει πλέον κι άλλο ψάρι αφού άντεξε τόσο πολύ. Η ειρωνία είναι ότι ΄μόλις μπήκε στο ενυδρειάκι, (καθαρό νερό, φυτά κλπ) πάει ......