ΘΕΜΑ: Ερώτηση

Αξίζουν ξεχωριστή παρουσίαση, γιατί είναι οι σημαντικότεροι οργανισμοί σε ένα ενυδρείο. Με αφορμή λοιπόν ένα ποστ της Μάρης, αφιερώνω πρώτα πλάνα στα αξιολάτρευτα χρυσόψαρά μου.

Οκτώβριος 2008 Κάτω από πλαστικό μπονζάι έχουν παρκάρει για νανάκια...

Η κιτρίνους, πίσω της η Κοκκή, κάτω ο σωμόν και τελευταία πάνω (το δίχρωμο) η πανυγηρτζου)


Η πανυγηρτζού αξίζει μια φωτογραφία μονάχη της! Ηταν το πιο αγαπημένο μου ψαράκι.

Λίγους μήνες μετά στα 120 λίτρα.
Ωχχχ! παιδιά πάλι αλλαγή νερού κάνει αυτός. Φυλαχθείτε....

Αργότερα, στα 240 λίτρα, λίγο πριν χάσω την πανυγηρτζου και την Κοκκη΄...
Κιτρίνους, πανυγηρτζού στη μέση, ψηλά η Κοκκή (ήταν κόμετ και είχε γίνει τεραστια...πιά)



Στη φωτο μόνος του, ο άντρας ο βαρύς, ο σωμόν που είχε πιά ασπρίσει...

Τώρα πια, έχω 3 άσπρα ψάρια. Απο την πρώην κιτρίνους και τον πρώην σωμόν, γεννήθηκε πριν ένα χρόνο ο επίσης άσπρος πια Τσικολιλίκος!

Αυτός εδώ που βλέπετε...

Μάνα και γιός


Ολη η οικογένεια μαζί


και ξανά ο άντρας ο βαρύς μόνος του..

Πανέμορφα είναι
Και τους πάει πολύ το πράσινο

Τώρα κατάλαβα ποιά είσαι!!!! Πριν μπω εδώ διάβαζα σε άλλο φόρουμ και είδα την ιστορία της πανηγυρτζούς σου!!!! Καλά, είχα συγκινηθεί πολύ όταν διάβασα ένα ποστ που έβαλες για το πως χάθηκε.......Να σου ζήσουν τα ψαράκια που έχεις τώρα και να είναι καλά για πολλά πολλά χρόνια

Σε ευχαριστώ. Ο θάνατος της πανηγυρτζούς ήταν αιφνίδιος και με είχε στεναχωρήσει πολύ. Συνέβη Πέμπτη βράδυ θυμάμαι, την άλλη μέρα ήμουν χάλια! Με παρηγόρησε ο Μάνος δίνοντας μου μια λογική εξήγηση μέσα από ποστ, και τώρα απολογούμαι που εκείνο το Σάββατο 27/2/010 ενώ είχα υποσχεθεί να παραυρεθω στη συνάντηση του συλλόγου, ήμουν μέσα στο σπίτι, ....άρρωστη σχεδόν από τον πονοκέφαλο και την αυπνία. Απο τότε υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξαναγαπήσω ψάρι. Ενα μήνα μετά, έφυγε και η Κοκκή. Τέρμα είπα...Πράγματι. Τώρα δεν κάνω έτσι για τα ψάρια που έχω. Μάλιστα, άν δεν αντιδρούσε ο γιός μου, θα τα είχα και τα 3 χαρίσει σε άνθρωπο που θα τα φρόντιζε καλά. Θα το κάνω πάντως κάποια στιγμή...

Να μην το λες αυτό,ο θάνατος είναι μέρος της ίδιας της ζωής. Απ'όταν θυμάμαι τον εαυτό μου είχαμε σκυλιά στο σπίτι,καταλαβαίνεις λοιπόν πόσα θάψαμε λόγω γηρατιών ή ασθενειών.Πάντα η μάνα μου χτυπιόταν και έλεγε "τέρμα,δεν ξαναμπαίνει σκύλος εδώ μέσα" Πάντα όμως βρισκόταν κάποιο σκυλάκι που είχε ανάγκη από αγάπη και σπιτικό πάνω στην ώρα που το προηγούμενο μας είχε αφήσει χρόνους. Τώρα η μάνα μου είναι 65 χρονών και ζει με δύο αδερφάκια γκριφονάκια που αν δεν τα έπαιρνε θα τους έκαναν ευθανασία γιατί δεν τα ήθελαν. Και γενικά όλα μας τα ζώα ήρθαν κοντά μας από ανάγκη.Και μπορεί να μας προξένησαν πόνο με το χαμό τους αλλά μας έδωσαν και τόσες χαρές που δεν μπορούμε να μετανιώσουμε που τα είχαμε.Άλλωστε αν δεν είμασταν εμείς θα είχαν πολύ κακή τύχη.Τους προσφέραμε μια ζωή γεμάτη αγάπη. Έτσι να το βλέπεις και συ και να ξέρεις ότι τα ψαράκι που ήρθαν (ή θα έρθουν) στα χέρια σου είχαν μια πολύ καλή ζωή ενώ θα μπορούσαν να πέσουν στα χέρια λάθος ανθρώπων και να υποφέρουν θάνατο αργό....

Εχεις απόλυτο δίκιο! Αλλωστε πάντα κι εγώ είχα γάτες. Τις χάναμε από γηρατειά και νάσου πάλι κάποιο νεογέννητο δίπλα στα σκουπίδια που μαζεύαμε. Πάντα λυπόμαστε με το θάνατο των ζώων.
Υπάρχουν όμως κάποια που έχουμε αγαπησει περισσότερο από τα άλλα και γιαυτά στεναχωριόμαστε πιο πολύ. Κι εγώ που είπα τέρμα με τα χρυσόψαρα, βούτηξα τον τσικολιλικο και τον μεγαλώνω. Τέρμα έχω πει και για τις γάτες κι όμως ξαναπήρα γιατί τα αδέσποτα τα λυπάσαι πολύ και δεν μπορείς να αντισταθείς. Με τα χρυσόψαρα είναι αλλιώς όμως. Αν τα χάσεις, έχεις επιλογη να μην αγοράσεις πάλι και να μην χαζεύεις τα ενυδρεία στα πετ. Μπορείς ας πούμε να πάρεις κοπαδόψαρα που όλα ίδια είναι και άν σου πεθάνει κάποιο, δεν τρέχει τίποτε.....

Ως ανθρώπινα όντα δενόμαστε και αγαπάμε... και η στιγμή της απώλειας είναι δυστυχώς αν όχι πάντα σχεδόν πάντα δυσάρεστη.

Χριστόφορος έγραψε:

Μπορείς ας πούμε να πάρεις κοπαδόψαρα που όλα ίδια είναι και άν σου πεθάνει κάποιο, δεν τρέχει τίποτε.....

Ναι....αλλά δεν έχουν την προσωπικότητα των χρυσόψαρων

Μα αυτό ακριβώς θέλω να αποφύγω.. Την προσωπικότητα των χρυσόψαρων που είναι αγαπησιάρικα. Ασε που δεν μπορείς να έχεις ένα σωστό φυτεμένο ενυδρειο. Εχω πλάνα στο μέλλον για αλλαγή όλης της διακόσμησης, στήσιμο από την αρχή, νερό αντίστροφης όσμωσης, διοξείδιο με μπουκάλα, και .....ψαράκια ραμιρέζι!

Θα μπλέξεις για τα καλά λοιπόν!!!

Αν το κάνω τελικά, ναί.....έμπλεξα. Ο Χριστόφορος το θέλει και πιο πολύ μπορώ να σου πω. Αν και εγώ είμαι η acquascaper εκείνος κουράστηκε να μαζεύει φούντες ξεριζωμένες να κολυμπάνε ύπτιο!!! Είναι και υποχόνδριος με την καθαριοτητα του ενυδρείου...και καταλαβαίνεις.

ο Χριστόφορος...ως μέλος μιλά για τον πραγματικό Χριστόφορο διαμέσου της συζύγου ...

Ωχ Ρεζίλι γίναμε. Δεν αλλάζω όμως το όνομα χρήστη, (το σκέφτηκα κάποια στιγμή) γιατί συνεχίζει να ενδιαφέρεται για το χόμπυ και θα ξαναρχίσει να γράφει κάποτε στα φόρα.

Βάλε και τα δύο ονόματα στο ίδιο προφίλ